Boegroep en playback: wat deden Mariah Carey en JD Vance bij de Winterspelen?

De openingsceremonie van de Olympische Winterspelen 2026 in Milaan moest draaien om Armonia – harmonie. Twee gasten zorgden vrijdagavond echter eerder voor dissonanten dan voor eenklank: popster Mariah Carey en de Amerikaanse vicepresident JD Vance.​

Carey betrad het podium in het San Siro-stadion in een fonkelende witte jurk met verenboa en zette de Italiaanse klassieker Volare in. Het probleem: kijkers over de hele wereld merkten direct dat ze op playback zong. Op sociale media regende het kritiek. "Wat zingt Mariah Carey slecht," en "Het loopt totaal niet synchroon!" waren nog de vriendelijkste reacties. De Duitse krant Die Welt noemde haar optreden een "krasse breuk" na twintig minuten eerbetoon aan de Italiaanse cultuur van Rossini, Verdi en Puccini. Waarom geen Italiaanse artiest, vroegen velen zich af – Italië barst immers van het talent, van Zucchero tot Ramazzotti.​

Terwijl Carey beneden op het podium worstelde, zat vicepresident JD Vance boven op de eretribune. Toen zijn gezicht op het megascherm verscheen, brak er een golf van boegeroep en gefluit los in het stadion. Canadese commentatoren spraken live van "a lot of boos" en "whistling and jeering". Het boegeroep sloeg direct om in applaus toen Team USA in beeld kwam. Vance was naar Milaan gekomen als hoofd van de Amerikaanse delegatie, samen met minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio. De vijandige ontvangst kwam nadat honderden demonstranten eerder op de dag in Milaan hadden geprotesteerd tegen het Amerikaanse immigratiebeleid.​

Het echte muzikale hoogtepunt kwam gelukkig nog. Tenor Andrea Bocelli zong Nessun dorma uit Puccini's Turandot terwijl de olympische vlam de arena binnenkwam. Dát was Italië op zijn best: grand opera, kippenvel, bravissimo. Laura Pausini – wél een Italiaanse – zong de nationale hymne en verbond daarmee Milaan en Cortina d'Ampezzo in een prachtig wisselzangmoment. Voor het eerst in de olympische geschiedenis werden twee vlammen tegelijk ontstoken: op de Arco della Pace in Milaan en de Piazza Dibona in Cortina.​​

Harmonie bereik je niet door een Amerikaanse superster in te vliegen die playback zingt over vliegen. En ook niet door een vicepresident op de eretribune te zetten wiens land op dat moment voor woede zorgt ver buiten de sport. De echte harmonie zat in Bocelli's stem, in het Italiaanse zelfspot over handgebaren, en in het kleine bergstadje Cortina waar fans hun atleten high-fives gaven langs de smalle straten.​