Moet je als recreatieve loper echt aan de gelletjes?

Hardlopen is een van de goedkoopste hobbies om te doen, maar toch kun je flink wat geld kwijt zijn aan randzaken. Neem bijvoorbeeld de gelletjes die iedere rechtgeaarde duurloper tegenwoordig trots in een zijvakje lijkt mee te zeulen. Het is een van de opvallendste innovaties in de wereld van (halve) marathons en triatlons.

Ze zijn plakkerig, mierzoet en qua smaak absoluut geen feestje. Toch zie je ze overal. De vraag is alleen: heb je die gelletjes eigenlijk wel nodig als recreatieve hardloper?

Laten we eerst een hardnekkig misverstand uit de wereld helpen. Sommige lopers behandelen een gelletje alsof het een magische prestatiebooster is. Dat is het niet. In werkelijkheid is het een geconcentreerde suikerbrei die snel opneembaar is, waardoor je koolhydraatvoorraad gevuld blijft en je kan blijven lopen zonder in te storten. Geen toverdrank dus, maar pure brandstof.

Tijdens het lopen verbruik je nogal wat koolhydraten. Wil je de beruchte man met de hamer voorblijven, dan moet je die voorraad aanvullen. Je kunt als richtlijn zo’n 60 tot 90 gram koolhydraten per uur aanhouden. Dat kan uit van alles komen: bananen, winegums, dadels of gelletjes. Zolang het maar snelle koolhydraten zijn.

Bij loopjes tot een uur is extra voeding meestal niet nodig. Dan red je het op de glycogeenvoorraad in je lijf. Ga je rustig, dan kun je het zelfs tot anderhalf uur uitzingen. Maar zodra je langer onderweg bent, kan bijtanken ineens het verschil maken tussen doordenderen en instorten.

Waarom grijpt dan bijna iedereen naar gelletjes? Het is het gemak en de controle. Een gelletje is afgemeten en bevat precies wat je nodig hebt. Geen gegraai in een zak winegums, geen plakkerige dadels. Bovendien zijn ze compact en makkelijk mee te nemen.

Bij langere inspanning en een hoge koolhydraatinname spelen ook samenstellingen als glucose en fructose een rol. Dan is geavanceerde sportvoeding vaak beter. Dat kan ook in de vorm van sportdrank, maar die moet je wel meesjouwen of laten aanreiken, zoals toplopers doen.

Je kunt prima zonder gelletjes een marathon lopen. Maar het is niet erg handig. Met gelletjes hoef je niet te kauwen, niemand met bidons te regelen en alleen af en toe water aan te nemen. Erg praktisch, maar smakelijk? Dat is een ander verhaal.

Bron: Runners