Waarom kinderen daders worden en wat mannen als Epstein drijft

Een elfjarige jongen rolt een vijfjarig meisje in een kleed op een speelplaats en denkt haar vermoord te hebben. Daarna gaat hij rustig naar huis om te eten met zijn moeder. Tientallen jaren later vermoordt dezelfde man zijn vriendin en haar dochter. Het is een van de meest huiveringwekkende casussen die voormalig profiler Axel Petermann beschrijft in zijn nieuwe boek Die Psyche des Bösen, dat op 11 februari 2026 verschijnt bij Heyne Verlag.

Petermann kende de dader – Roger B. – al sinds diens kindertijd. De jongen duwde een kind in de sneeuw tot het geen adem meer kreeg, gooide zijn zus van de trap en stopte een ander kind ondersteboven in een vuilcontainer. Het waren stuk voor stuk signalen van sadistisch gedrag en een volledig gebrek aan empathie. Toch keek iedereen om hem heen de andere kant op. Zijn moeder zocht pas naar verklaringen toen de catastrofe al had plaatsgevonden.

Volgens Petermann ligt de oorzaak niet in één factor. Genetische aanleg, de ontwikkeling van fantasieën, emotionele verwaarlozing en geweld in het gezin werken samen. Roger B. groeide liefdeloos op – zijn vaders vriendin smeekte de moeder om het kind weg te halen, omdat de vader „de honden beter behandelde dan Roger".

Petermann richt zijn blik ook op de Epstein-zaak, waarvan in januari 2026 nog eens drie miljoen pagina's aan dossiers werden vrijgegeven. Hij wijst op een combinatie van machtswellust, controledrang en de opzettelijke uitbuiting van sociale afhankelijkheden. Opvallend noemt hij de rol van vrouwelijke medeplichtigen: afhankelijkheid, manipulatie en geleidelijke morele desensibilisatie spelen daarin een sleutelrol, soms aangevuld met eigen sadistische neigingen.

De relevantie reikt verder dan één boek of één zaak. In Nederland registreerde de politie in 2025 maar liefst 46% meer meldingen van online seksueel misbruik dan het jaar ervoor. Het aandeel minderjarige verdachten bij straatroof en overvallen groeide in tien jaar van 35 naar 55 procent. Ook in Duitsland slaat de politie alarm over toenemend geweld door minderjarigen. Petermann zelf constateert dat jeugdige daders vijftig jaar geleden nog uitzonderingen waren, terwijl kinderen nu op veertien- of vijftienjarige leeftijd gedrag vertonen dat vroeger bij achttienjarigen hoorde.

De boodschap van Petermann is even simpel als ongemakkelijk: we moeten stoppen met wegkijken. Programma's zoals het initiatief van professor Klaus Beier aan de Berlijnse Charité bewijzen dat vroegtijdige interventie mogelijk is – mits de omgeving bereid is de signalen serieus te nemen.