Zalmen gaan als de brandweer vanwege cocaïneresten in het water (en er zijn meer zeedieren met drugsproblemen)

Je hoopt op een grap, maar het is bloedserieus: wilde zalmen zijn hyperactief door cocaïneresten in het vervuilde water waarin ze leven. Onderzoekers van de Zweedse universiteit voor Landbouwwetenschappen ontdekten dat resten van drugs in rivieren en meren het gedrag van vissen flink verstoren.

En dat heeft gevolgen; niet alleen voor de vissen zelf, maar voor het hele ecosysteem.

Zodra zalmen cocaïne en het afbraakproduct benzoylecgonine binnenkrijgen, verandert hun gedrag drastisch. De stoffen hopen zich op in hun hersenen en maken ze actiever dan normaal.

Wat blijkt: onder invloed zwemmen ze veel grotere afstanden. Dat klinkt spectaculair, maar heeft een keerzijde. Meer zwemmen betekent meer energieverbruik en dus meer eten. En juist daardoor worden ze kwetsbaarder.

De vissen gaan actiever op zoek naar voedsel en lopen daardoor een groter risico om zelf als snack te eindigen. Roofdieren profiteren dankbaar van deze ‘high’.

Voor het onderzoek kregen zalmen kleine implantaten die langzaam minieme hoeveelheden cocaïne afgaven, vergelijkbaar met wat ze in vervuild water zouden binnenkrijgen. Een controlegroep kreeg dezelfde implantaten, maar dan zonder drugs.

Vervolgens werden alle vissen uitgerust met een zender en twee maanden lang gevolgd in een Zweeds meer. De nuchtere zalmen bleken na verloop van tijd een stuk rustiger uit de hoek te komen, terwijl de cocaïnegroep juist steeds actiever werd.

Het is niet de eerste keer dat drugsgebruik bij dieren wordt aangetoond. Eerder bleken forellen al verslaafd te raken aan methamfetamine en verloren rivierkreeften hun angst voor roofdieren door antidepressiva in het water.

Normaal gesproken filteren waterzuiveringsinstallaties drugsresten eruit. Maar bij zware regenval gaat het mis: rioolwater en regenwater worden dan gemengd en niet volledig gezuiverd. En zo belanden drugs alsnog in de natuur.

Het resultaat is dat vissen zich gedragen alsof ze een nacht aan het doorhalen zijn. En dan hebben ze ook nog een grotere kans om opgegeten te worden.

Bron: Swedish University of Agricultural Sciences