Het zal een gruwel zijn voor de vele curlingouders die ons land rijk is: capuchon op, handjes voor het gezicht. Zo zit de dreumes van
anderhalf van Michelle Emmen (37) deze herfst in de bakfiets door
Amsterdam. Een regenkap gebruikt ze expres niet, vertelt de pedagoog en
kindertherapeut tegen
RTL
Nieuws.
Een beetje ongemak bouwt
veerkracht op
Emmen zette er een filmpje van op Instagram, met de tekst “Ik laat
mijn kind bewust een beetje lijden”. Met een knipoog, zegt ze. Haar
lijstje is dan ook niet spartaans: “Een beetje regen op je gezicht. Even
wachten terwijl ik met iemand praat. Zelf je jas ophangen op een vrij
hoog haakje. Verveling op een studiedag thuis.”
Die kleine dosis ongemak levert volgens haar frustratietolerantie,
veerkracht en “het gevoel van ‘ik overleef dit’” op. Wil een kind naar
de glijbaan, dan laat ze het lopen of kruipen. Komt het de trap niet op,
dan mag het klungelen. “Het zal vanzelf naar oplossingen zoeken.”
“Niet direct helpen als iets niet lukt, niet meteen het probleem willen oplossen. Eerst kijken: kan mijn kind dit?”“Het zal vanzelf naar oplossingen zoeken.”
De onderzoeker ziet er
zelfregulatie in
Sanne Geeraerts, docent pedagogiek aan de Universiteit Utrecht, noemt
de term “vooralsnog niet wetenschappelijk”. Het idee erachter klopt wel
met onderzoek. Een kind dat even moet wachten, oefent zelfregulatie:
doelgericht blijven, zelf iets verzinnen en niet meteen aan elke impuls
toegeven.
Dat heeft een kind later nodig, zegt Geeraerts. “Als je heel snel
boos wordt op vrienden, willen ze niet met je omgaan. En als je toegeeft
aan je impuls te willen uitslapen, wil geen werkgever je hebben.”
Ook de ouder moet leren wachten, blijkt uit haar promotieonderzoek.
“Niet direct helpen als iets niet lukt, niet meteen het probleem willen
oplossen. Eerst kijken: kan mijn kind dit?”
“Je hoeft geen tegenslagen voor kinderen te creëren.”
Bedacht door een
moeder op de achterbank
De term komt uit Amerika. Journalist Kathryn Jezer-Morton bedacht hem
in januari in een essay voor
The
Cut, het vrouwenplatform van New York Magazine. Ze bedoelt ermee:
weer wennen aan kleine ongemakken die bij het gewone leven horen. Haar
kinderen van 5 en 8 kregen op een lange autorit geen iPad mee, alleen
boeken. Na een tijdje verveling gingen ze lezen.
De reacties onder Emmens filmpje zijn gemengd. “Zo ging het vroeger
ook, niets mis mee”, schrijft de een. Een ander antwoordt sarcastisch
dat hun zoontje zwemmend naar school gaat, diploma of niet. “Ik ben die
boze
ouders gewend”, zegt Emmen. In haar praktijk ziet ze veel
kinderen
die weinig zelfredzaam zijn. Ouders die
toegeven
aan een zeurend kind maken het vaak erger, en te veel regelen kan
uitlopen op
de
signalen van een verwend kind.
Ongemak mag, onveilig niet
Een volger vroeg of een kind dan ook een te heet glas thee moet
vasthouden. “Ik denk dan: dát is niet ongemakkelijk, maar onveilig”,
zegt Emmen. En een kind mag zich er nooit alleen bij voelen: “De
opvoeding moet altijd warm blijven.”
Geeraerts houdt niet van labels als friction maxxing of curling
ouder, de ouder die elk obstakel wegveegt. “Het doet veel ouders die hun
best doen tekort.” Een veilige basis met liefde vindt ze het
belangrijkst, en ongemak is geen doel op zich. “Je hoeft geen
tegenslagen voor kinderen te creëren.”
“Het zal vanzelf naar oplossingen zoeken.”“Je hoeft geen tegenslagen voor kinderen te creëren.”
Emmens dochter van 5 fietst inmiddels vaak zelf. Begint het te
regenen, dan zet ze uit zichzelf haar pet op. “Dan komt het water niet
zo in mijn ogen, mama.”
Wat je je kind zelf kunt
laten doen
Emmen en Geeraerts noemen kleine dingen die je zonder plan
inbouwt:
- Laat je kind zelf naar de glijbaan lopen of kruipen, in plaats van
het te tillen.
- Lukt de trap niet meteen, laat het dan even klungelen.
- Laat het wachten terwijl je met iemand praat.
- Hang de jassen op een haakje waar het zelf net bij kan.
- Laat verveling op een vrije dag bestaan.
- Kijk eerst of je kind het zelf kan, voor je helpt.
Meer weten?