Donald Trump is op dit moment boos op bondskanselier Mertz + de lijst van mensen waarop hij boos is

zondag, 03 mei 2026 om 15:21

Donald Trump is opnieuw in de aanval geschoten, dit keer tegen de Duitse bondskanselier Friedrich Merz. De Amerikaanse president leeft al jaren op conflict: wie hem tegenspreekt, kan rekenen op een publieke uitbrander – van bondgenoten tot rechters en van media tot zijn eigen partijgenoten. Komt de woede van zijn kwaadaardige narcisme of van zijn dementie?

Trump vs. Merz: nieuwe ronde in oud conflict

De nieuwste ruzie draait om uitspraken van Merz over de Amerikaanse strategie in de oorlog tegen Iran. Merz zei dat de Verenigde Staten zonder duidelijke strategie zijn begonnen en nu door Iran worden “vernederd”, waarop Trump op zijn eigen sociale platform uithaalde dat Merz “niet weet waar hij het over heeft” en dat het “slecht gaat met Duitsland, economisch en op andere vlakken”. In dezelfde adem dreigde Trump opnieuw met het terugtrekken van duizenden Amerikaanse troepen uit Duitsland, een drukmiddel dat hij vaker inzet richting Berlijn.

Een president die leeft van boosheid

Trumps reactie op Merz past in een herkenbaar patroon. Sinds zijn eerste termijn gebruikt hij publieke woede als politiek instrument: kritiek wordt vrijwel automatisch beantwoord met persoonlijke aanvallen. In analyses over “Trump 2.0” benadrukken experts dat hij in zijn tweede presidentschap nog confronterender en wraakzuchtiger is geworden, met een sterke focus op loyaliteit en het afstraffen van afwijkende stemmen. Boosheid is daarmee geen incident, maar een vast onderdeel van zijn politieke stijl.

Wie heeft Trump allemaal op de korrel?

Buitenlandse leiders en bondgenoten

Duitse bondskanseliers: Merkel en Merz. Al vóór Merz richtte Trump zijn toorn op Angela Merkel, onder meer over het Duitse handelsoverschot en te lage defensie‑uitgaven; Duitsland zou “veel te weinig betalen” voor de NAVO en “heel slecht” zijn voor de Verenigde Staten. Met Merz botsen nu vooral Iran, Oekraïne en defensie, tegen de achtergrond van een steeds stroever trans‑Atlantisch partnerschap.
Europese bondgenoten en de EU: Trump verwijt Europese landen structureel dat ze “profiteren” van Amerikaanse veiligheid terwijl ze zelf te weinig investeren, en zet Brussel neer als een bureaucratisch blok aan het been. In toespraken schildert hij Europese leiders vaak af als zwak en bemoeizuchtig.

Nationale politici in de VS

Democraten in het Congres. Democratische leiders die zijn beleid blokkeren, worden door Trump geregeld weggezet als radicaal, onpatriottisch en onderdeel van een “heksenjacht” tegen hem. Elke parlementaire tegenvaller is voor hem aanleiding om persoonlijk uit te halen.
Kritische Republikeinen: Republikeinse senatoren en gouverneurs die afstand nemen van zijn stijl of zijn claims over verkiezingen betwisten, krijgen via speeches en sociale media te horen dat ze zwak of “verraderlijk” zijn. Wie niet volledig loyaal is, wordt zonder pardon publiekelijk gecorrigeerd.

Media en journalisten

Kritische media: “vijanden van het volk” Trump staat bekend om zijn campagne tegen kritische media; tv‑zenders en kranten die hem stevig aanpakken noemt hij “vijanden van het volk”. Hij bestempelt individuele journalisten die doorvragen als “vreselijke mensen” en beschuldigt hen van leugens en partijdigheid. Ook internationale media als de BBC moeten het geregeld ontgelden.

Ook rechterlijke macht en organisaties moeten het ontgelden

Trumps irritatie beperkt zich niet tot politici en media. Federale rechters die zijn migratie‑ of veiligheidsbeleid blokkeren, beticht hij van politieke motieven en verregaande vooringenomenheid. Mensenrechtenorganisaties die waarschuwen voor de impact van zijn beleid op vluchtelingen en minderheden, worden door hem weggezet als hysterisch en anti‑Amerikaans. Juristen en politicologen waarschuwen al langer dat deze voortdurende aanvalstaal richting instituties de democratische checks‑and‑balances verzwakt.

Zelfs zijn eigen achterban is niet altijd veilig

Opvallend is dat ook groepen in zijn eigen kamp niet altijd buiten schot blijven. Toen Trump na incidenten opriep om geen wapens mee te nemen naar bepaalde politieke bijeenkomsten, leidde dat tot woede bij delen van zijn pro‑wapenachterban; hij reageerde weer fel op de kritiek dat hij zou “inbinden”. Ook Republikeinen die hem onvoldoende loyaal zouden steunen in onderzoeken en rechtszaken, worden publiekelijk aan de schandpaal genageld. Binnen “Trump 2.0” is loyaliteit een harde eis – zelfs voor trouwe bondgenoten.

Op wie is Trump sinds 2025 boos?

Sinds zijn terugkeer in het Witte Huis in 2025 heeft Trump een nieuwe lijst vijanden opgebouwd. Van bondskanselier Merz tot publieke omroepen en lagere rechters: ook Trump 2.0 staat in het teken van permanente confrontatie.

Duitse bondskanselier Friedrich Merz – vanwege zijn scherpe kritiek op de Amerikaanse strategie in de oorlog tegen Iran; Trump noemt hem ineffectief, zegt dat hij “niet weet waar hij het over heeft” en dreigt troepen uit Duitsland terug te trekken.
De Duitse regering/Duitsland in bredere zin – Trump beweert dat Duitsland “slecht presteert, economisch en anderszins” en dat Berlijn onvoldoende doet aan defensie, energie en migratie.
Europese bondgenoten en de NAVO – in toespraken in 2025–2026 zegt Trump dat de Verenigde Staten “bondgenoten niet nodig” hebben en dat Europese landen profiteren van Amerikaanse bescherming.
Public broadcasters NPR en PBS – in 2025 riep Trump Republikeinen op om “radicaal linkse monsters” NPR en PBS financieel droog te leggen en de banden te verbreken.
Grote Amerikaanse media (CNN, MSNBC, CBS, ABC, The New York Times, The Wall Street Journal, BBC) – Trump valt hen herhaaldelijk aan als “corrupt” en “links bevooroordeeld”, spreekt verslaggevers persoonlijk aan met beledigingen en zet juridische druk via rechtszaken en regulering.
Individuele journalisten – tijdens persmomenten in 2025 snauwt hij verslaggevers af met persoonlijke beledigingen wanneer zij kritische vragen stellen.
Federale rechters en lagere rechtbanken – Trump noemt rechters die zijn beleid blokkeren “crooked”, “lunatic” en zelfs “criminelen”, en pleit in toespraken voor wetgeving tegen “rogue judges”.
Amerikaanse publieke omroepen in het algemeen – via presidentiële besluiten probeert hij federale middelen voor publieke omroep te schrappen; wanneer rechters dit blokkeren, reageert hij furieus op zowel media als rechterlijke macht.
Europese leiders die afstand nemen van zijn Iran‑ en Rusland/Oekraïne‑lijn – Trump verwijt hen zwakte, gebrek aan dankbaarheid en bemoeizucht in “Amerikaanse zaken”.
Binnenlandse critici van zijn “America First 2.0”-koers – hij beschuldigt tegenstanders in politiek en media van verraad en van het “bedreigen van de Amerikaanse veiligheid” als zij zijn koers richting bondgenoten bekritiseren.