Trumps oorlogminister wilde investeren in defensiefonds nét voor aanval op Iran

Pete Hegseth ontkent het fel, het Pentagon spreekt van “volledig onwaar” – maar de zaak stinkt toch naar oorlogsprofijt. Volgens Financial Times verkende zijn broker in februari een multimiljoenen‑instap in een BlackRock‑fonds dat direct inzet op Amerikaanse defensieaandelen, precies in de weken dat in Washington werd toegewerkt naar een aanval op Iran. De deal ging uiteindelijk niet door, maar in de politiek telt vaak de intentie net zo zwaar als de transactie.

Het morele probleem is helder: een minister van Defensie die mede bepaalt of er oorlog wordt gevoerd, mag niet tegelijk privé profiteren van de beurskoorts die hij zelf aanwakkert. Zelfs het beeld dat dat zou kunnen gebeuren, ondergraaft het vertrouwen in het besluit om Iran aan te vallen. Was dit een broker die op eigen houtje speculeerde of handelde hij in de geest van zijn invloedrijke klant? Die vraag blijft in de mist hangen, en precies in die mist gedijen belangenverstrengeling en cynisme.

Voor Trump en Hegseth is de Iran‑oorlog een kwestie van veiligheid, macht en “sterk leiderschap”. Voor beleggers is het vooral een groeimarkt. Op het moment dat de lijn tussen die twee werelden vervaagt, wordt oorlog niet langer een tragisch laatste redmiddel, maar een kansrijk beleggingsmoment. Dáár zit de kern van de war profiteering‑discussie: wie aan de knoppen van het oorlogsmachinery zit, moet aantoonbaar ver weg blijven van de kassa. Dat dit in Washington anno 2026 nog steeds geen vanzelfsprekendheid is, zegt misschien wel alles.