Waarom Trump Obama zo haat

Politiek
zaterdag, 07 februari 2026 om 6:15
20f27671faa67f223674145b529461eb,78148159
De racistische apenvideo waarin Barack en Michelle Obama als dansende apen werden afgebeeld—geplaatst via Trumps Truth-account—kwam niet uit het niets. Het Witte Huis haalde de video weg en sprak over een “fout van een medewerker”, maar Trump zelf weigerde excuses en zei: “Ik heb geen fout gemaakt.” Zelfs binnen zijn eigen partij klonk afkeuring: senator Tim Scott noemde het “het meest racistische” dat hij ooit uit het Witte Huis had zien komen.
De kernvraag is: waarom die persoonlijke vijandigheid? Het antwoord begint in 2008, toen Obama historisch won en Trump zich ontpopte tot het gezicht van de ‘birther’-beweging. Die beweging beweerde dat Obama in Kenia geboren zou zijn en dus geen legitieme president kon zijn, een insinuatie met duidelijke raciale ondertonen. Obama publiceerde in 2011 zijn volledige geboorteakte; Trump claimde vervolgens dat hij Obama daartoe had “gedwongen”.
Scherm­afbeelding 2026-02-07 om 06.21.27
Maar de vete werd pas echt emotioneel toen Obama Trump datzelfde jaar publiekelijk fileerde tijdens het White House Correspondents’ Dinner. Voor de politieke en mediatische elite zette Obama Trump neer als complotdenker en irrelevante tv-persoonlijkheid; Trump zat erbij en oogde zichtbaar vernederd. In dat soort momenten ontstaat politieke brandstof: gekrenkte status wordt een motor.
Vanaf dat punt werd Obama voor Trump niet alleen een politieke tegenstander, maar een symbool. In retoriek én campagnevoering: BILD beschrijft Trumps strijd tegen Hillary Clinton als “eerder een Anti-Obama-campagne”, en ook later greep Trump elke gelegenheid aan om zijn voorganger te bespotten—tot het benadrukken van Obamas tweede naam “Hussein” aan toe. De apenvideo past in dat patroon: niet als ‘meme-ongeluk’, maar als escalatie van een oude strategie waarin delegitimeren, kleineren en polariseren centraal staan.
Het wrange is dat dit soort communicatie tegelijk twee doelen dient: de tegenstander ontmenselijken én de eigen achterban laten zien dat je “niet buigt”. De prijs is hoog: normalisering van racistische beeldtaal, ook wanneer er achteraf “medewerkersfouten” worden aangevoerd.
loading

Loading