Tot 80 euro per maand extra voor een huurhuis dat elders gratis te vinden is

Een betaalbare huurwoning vinden is al moeilijk genoeg. Maar wie op zoek gaat, kan ook nog eens betalen voor iets wat elders gratis beschikbaar is. Verschillende huursites vragen tientallen euro’s per maand om op woningadvertenties te reageren. En soms wacht na die betaling geen verhuurder, maar een tweede website die opnieuw geld vraagt. Dat blijkt uit onderzoek van De Telegraaf.

Het verdienmodel speelt handig in op de haast van woningzoekers. Je ziet een aantrekkelijke woning, wilt reageren en ontdekt dan dat je eerst een abonnement moet afsluiten. De suggestie is dat je daarmee dichter bij de sleutel komt. Maar wat koop je eigenlijk als dezelfde advertentie ook zonder betaalmuur te vinden is?

De Telegraaf beschrijft een studio aan de Wittebollestraat in Tilburg, met een kale huurprijs van 656 euro per maand. De woning stond onder meer op Huurwoningen.nl en Rentumo. Wie via die websites wilde reageren, moest volgens de krant eerst een abonnement nemen: 30 euro per maand bij Huurwoningen.nl en maximaal 40 euro bij Rentumo.

Alleen: dezelfde studio stond ook op Funda en Pararius. Daar konden belangstellenden zonder zo’n betaald abonnement contact opnemen met de aanbieder. Het verschil zat dus niet in de woning, maar in de route ernaartoe — en de rekening die onderweg werd gepresenteerd.

Volgens het onderzoek was dit geen op zichzelf staand geval. Vrijwel alle onderzochte advertenties die de afgelopen maanden op de genoemde betaalde platforms verschenen, waren ook via andere platforms gratis te vinden. De krant noemt Huurstunt, Stekkies, Kamernet, Rentumo, Huurportaal, Huurwoningen en Rentola.

Nog opmerkelijker is de dubbele betaalmuur. Op Huurwoningen.nl, Rentola en Rentumo trof de krant per website ruim vijftig advertenties uit de voorafgaande twee weken aan die betalende bezoekers doorstuurden naar andere huursites, waaronder Kamernet en Stekkies. Om daar op de woning te reageren, moesten zij vervolgens opnieuw een abonnement afsluiten.

Zo konden woningzoekers maandelijks 70 tot 80 euro kwijt zijn voordat er überhaupt contact met een verhuurder was. Niet voor een bezichtiging, laat staan voor een huurcontract, maar voor toegang tot de volgende stap.

Dat is precies waar het wringt. Een abonnement kan nuttig zijn als het een duidelijke dienst levert. Maar in de beschreven gevallen betaalden bezoekers voor een omweg naar aanbod dat ook gratis beschikbaar was, of voor een doorverwijzing naar nóg een betaald platform.

Wie hiervoor het woord ‘oplichting’ gebruikt, loopt vooruit op wat de aangeleverde passages aantonen: daarin staat geen juridische vaststelling van fraude. Wel schetsen ze een ongemakkelijke praktijk waarin woningzoekers abonnementskosten maken zonder dat duidelijk is welke extra toegang zij daarvoor krijgen.

De belangrijkste waarschuwing uit het onderzoek: een betaalmuur maakt een woningadvertentie niet exclusief. Dezelfde voordeur kan via een andere website bereikbaar zijn — zonder dat je eerst je portemonnee hoeft te trekken.