Waarom Chinese vrouwen geen kinderen (meer) willen

Chinese vrouwen kiezen massaal voor minder of geen kinderen, ook nu Beijing de eenkindpolitiek allang heeft ingeruild voor een drie‑kinderenbonus. In 2015 werden er nog bijna 16,5 miljoen baby’s geboren; tien jaar later is dat aantal gehalveerd tot net onder de 8 miljoen, een niveau dat demografen als “schokkend laag” omschrijven.

Aan de basis ligt een combinatie van economische onzekerheid en diepgewortelde ongelijkheid. Jonge vrouwen zien hoe de economie hapert en de jeugdwerkloosheid hardnekkig hoog blijft; voor twintigers in de steden ligt die rond de 17 à 19 procent, ondanks optimistische groeiverhalen uit Beijing. Een kind krijgen voelt dan minder als toekomstinvestering en meer als financieel risico.

Tegelijkertijd schuurt de levensrealiteit van jonge vrouwen met de traditionele rolpatronen. Chinese vrouwen zijn nu hoger opgeleid dan mannen en domineren al jaren de universitaire collegezalen, maar thuis draaien zij nog steeds verreweg de meeste onbetaalde uren aan zorg en huishouden. Eén geïnterviewde dertiger zegt in de Financial Times: “Als we al liefde over hebben, geven we die liever aan een huisdier dan aan een kind”, een zin die viraal ging omdat hij zo precies het gevoel van haar generatie vangt.

Daar komt bij dat minder mensen überhaupt nog trouwen. Dertig procent van de dertigers is ongehuwd, dubbel zoveel als een decennium geleden, terwijl het aantal scheidingen stijgt. Voor veel jonge Chinezen is het verhaal helder: de prijs van huwelijk en moederschap is hoog, de beloning onzeker. De babycrisis is daarmee minder een biologisch probleem dan een stil referendum over economie, genderrollen en vertrouwen in de toekomst.