Je wilt je elektrische auto opladen. Geen ingewikkelde wens, zou je denken. Je parkeert, steekt een kabel in de auto en betaalt. Maar bij een openbare laadpaal kan iets eenvoudigs veranderen in een klein probleem van probleemoplossing. Welke pas moet je gebruiken? Waarom begint hij niet? Wat kost het eigenlijk? En waarom staat er nergens duidelijk beschreven wat je moet doen?

Het probleem is versnippering. Achter die ogenschijnlijk eenvoudige laadpaal zitten verschillende systemen voor toegang, betaling en het laden zelf. Die moeten samenwerken. Gaat ergens iets mis, dan zie jij vooral een auto die niet laadt — zonder dat meteen duidelijk is waarom.

Bij een gewoon elektrisch apparaat is de verwachting overzichtelijk: stekker erin, apparaat aan. Bij een openbare laadpaal moet je doorgaans eerst toestemming krijgen om stroom af te nemen. Daarvoor gebruik je bijvoorbeeld een laadpas of een app. Pas wanneer de aanmelding is gelukt, kan de laadsessie beginnen.milieucentraal+1

Daar zit meteen een mogelijke hindernis. Wordt je pas niet herkend, is hij niet goed geactiveerd of gaat er iets mis in de communicatie, dan gebeurt er niets. De kabel zit erin, de auto staat klaar, maar hij laadt niet.

Voor de automobilist is dat een merkwaardige ervaring. Je staat bij een voorziening die bedoeld is om stroom te leveren, maar je moet eerst uitzoeken waarom je daar geen gebruik van kunt maken.

Een mislukte laadpoging kan verschillende oorzaken hebben. De kabel sluit niet goed aan. De laadpaal heeft een storing. De laadpas wordt geweigerd. Of een instelling in de auto verhindert dat het laden begint. Het resultaat lijkt hetzelfde, maar de oplossing is telkens anders.

En dus begint het proberen. Kabel eruit, kabel erin. Nog eens de pas aanbieden. De instellingen van de auto bekijken. Opnieuw beginnen.

Dat is misschien wel het ergerlijkste: niet alleen dat iets niet werkt, maar dat je niet weet wát er niet werkt. De automobilist wordt de schakel die moet uitzoeken welk onderdeel van het systeem dwarsligt.

Dan de prijs. Je zou graag vooraf één duidelijk tarief zien en daarmee klaar zijn. Bij openbaar laden kan het ingewikkelder zijn. Naast het bedrag per kilowattuur kunnen, afhankelijk van de aanbieder, ook kosten voor een laadpas, een starttarief of tijdgebonden kosten gelden.

Daardoor is de vraag “wat kost een laadbeurt?” niet altijd met één blik te beantwoorden. Je moet weten welke voorwaarden gelden en via welke aanbieder je afrekent.

Voor een dagelijkse handeling is dat behoorlijk veel uitzoekwerk. Je wilt je accu vullen, niet eerst de kleine lettertjes van een betaalconstructie bestuderen.

Zelfs als het laden begint, kan de volgende teleurstelling wachten: het gaat langzamer dan verwacht. De laadsnelheid hangt niet alleen af van de laadpaal, maar ook van wat de auto aankan en hoeveel stroom er beschikbaar is.

Dat is technisch te verklaren. Alleen staat die uitleg niet vanzelf naast je op de stoep. Je ziet vooral een verwachte eindtijd die verder weg ligt dan je had gehoopt.

Bovendien combineer je laden en parkeren. Bij gewone openbare laadpunten neem je doorgaans je eigen kabel mee en kan een laadbeurt uren duren. Ook moet je rekening houden met de regels voor het bezet houden van de laadplek wanneer de accu vol is

Natuurlijk kan een laadpaal niet zomaar stroom door een kabel sturen. De aansluiting, de laadvoorziening en de auto moeten op elkaar afgestemd zijn. Dat vraagt techniek.

Maar ingewikkelde techniek hoeft niet te betekenen dat de gebruiker een ingewikkelde ervaring krijgt.

Een goede laadpaal zou drie dingen onmiddellijk duidelijk moeten maken: hoe je begint, wat je betaalt en wat je moet doen als het niet lukt. Niet alleen melden dat er een fout is, maar uitleggen waar die zit en welke handeling helpt.

De automobilist hoeft niet te weten hoeveel systemen achter de schermen met elkaar praten. Die wil maar één ding: aansluiten, afrekenen en erop kunnen vertrouwen dat de auto wordt opgeladen.