Dat idee van wappies dat er pedofielenetwerken van superrijken bestaan wordt steeds minder idioot. Maar dan vooral met jonge meisjes

Prins Andrew’s “boys’ week” in New York met Jeffrey Epstein laat zien hoe naadloos koninklijke status, geld en moreel onvermogen elkaar kunnen versterken – en hoe weinig de slachtoffers daarin telden, gereconstrueerd door Stern aan de hand van alle nieuwe informatie. (Dat idee van wappies dat er pedofielenetwerken van superrijken bestaan wordt steeds minder idioot. Maar dan vooral met jonge meisjes)

Eind 2010, kort na zijn vrijlating na een uitzonderlijk milde straf voor misbruik van minderjarigen, wordt Epstein opnieuw een gewilde gastheer in de internationale jetset. In zijn mailbox duikt een e-mail op van “The Duke”: Andrew Mountbatten-Windsor kan niet wachten hem te zien en feliciteert hem enthousiast met zijn “nieuwe leven”. Dat Epstein al veroordeeld zedendelinquent is, lijkt voor de Britse handelsgezant geen moreel obstakel, eerder een detail in het decor van deals, privéjets en discrete connecties.

Uit de onlangs vrijgegeven Epstein‑dossiers blijkt hoe routinematig de twee mannen over jonge vrouwen corresponderen. Epstein “heeft een vriendin” voor Andrew, “26, Russisch, mooi, slim en betrouwbaar”, Andrew antwoordt dat hij haar “heel graag wil ontmoeten”. In september 2010 verschijnt Epstein met drie jonge vrouwen in Londen; Andrew regelt zonder aarzeling een privé‑diner in Buckingham Palace, met voldoende discretie voor de veroordelde zedendelinquent én zijn entourage.

Tijdens die Londense ontmoetingen ontstaat het plan voor een gezamenlijke week in New York, een soort verlengd vrijgezellenuitje voor mannen van middelbare leeftijd met veel macht en weinig rem. Andrew mailt ongeduldig over koffers en kleding: moet hij badkleding inpakken voor een uitstapje “naar het zuiden” of alleen warme kleren voor Manhattan in december. Epstein, druk bezig zijn reputatie te “rehabiliteren” via de invloedrijke PR‑vrouw Peggy Siegal, ziet in de royal vooral een trofee die zijn herintreediners cachet moet geven.

Siegal probeert voor een diner in Epsteins stadsvilla een glitterende gastenlijst samen te stellen: regisseurs, actrices, schrijvers, mode‑icons – vrijwel iedereen zegt af zodra Epsteins naam valt. Alleen een B‑lijst komt opdagen: onder anderen tv‑ster Katie Couric, presentator George Stephanopoulos, komiek Chelsea Handler en talkshow‑host Charlie Rose; ze worden geacht zich ontspannen aan tafel met Andrew te mengen. Journalist Tina Brown zou later vertellen dat ze de uitnodiging afsloeg met de vraag of dit bedoeld was als “pedofielendiner” – een formulering die de bijeenkomst achteraf pijnlijk precies typeert.

Parallel aan de sociale re‑entry van Epstein speelt een heel andere zorg: het dreigende failliet van Andrew’s ex‑vrouw Sarah Ferguson. Een ex‑assistent van Ferguson staat op het punt naar de pers te stappen omdat hij al maanden niet betaald is; uiteindelijk lost Epstein het probleem op door de openstaande 60.000 dollar te voldoen – een financieel reddingsboei met politieke bijsmaak. De mails laten tegelijk zien hoe Andrew vertrouwelijke informatie uit zijn officiële handelsmissies met Epstein deelt en hem als soort schaduwadviseur benadert, ver voorbij wat voor een publieke vertegenwoordiger van de Britse staat verdedigbaar is.

Aan het einde van de week maken Epstein en Andrew een wandeling in Central Park, waarbij een paparazzo de foto schiet die later symbool wordt van Andrew’s val. Een dag later wordt hij voor Epsteins huis gefotografeerd met een zeer jonge vrouw; kort na terugkeer in Londen mailt hij dat hij “nog steeds een huisdier in jullie familie” zou willen zijn. Jaren later zal Andrew in het beroemde BBC‑interview volhouden dat hij naar New York vloog om de vriendschap met Epstein te beëindigen, maar de toon en inhoud van de vrijgegeven e‑mails vertellen een heel ander verhaal: dit was geen afscheid, maar een hechte alliantie die morele blindheid tot levensstijl had gemaakt.