NYT: Hoe Trump en zijn adviseurs zich lelijk vergisten

Trump en zijn adviseurs dachten dat de oorlog met Iran “beheersbaar” zou blijven. De realiteit: een ontregelde oliemarkt, raketten op bondgenoten en een president die nu achter de feiten aanjaagt, op zoek naar de uitgang

De kern van de misrekening zit in onderschatting van Iran én overschatting van marktrust, schrijft de New York Times in een reconstructie. Energeminister Chris Wright was niet ongerust: toen Trump vorig jaar Iran bombardeerde, was de olieprijs ook niet ontploft. De prijzen stegen even en normaliseerden daarna. Dat werd het model voor deze oorlog.

Maar dit keer dreigde Teheran direct met aanvallen op tankers in de Straat van Hormuz, waar zo’n 20 procent van de wereldolie doorheen gaat. De scheepvaart stokte, Brent schoot boven de 100 dollar en de wereldeconomie voelde de schok.

Toen dachten Trump en zijn stoere achterban: we trekken ons terug. Maar na die aankondiging staken de ayatollahs juist meer schepen in brand

In het Witte Huis klonk aanvankelijk bravoure: de oorlog zou kort zijn, de olie-impact “tijdelijk”. Trump riep reders op “wat meer lef” te tonen en door de gevaarzone te varen. Tegelijk bleven plannen voor konvooibegeleiding en marktinterventies dagenlang in de la liggen, waardoor onzekerheid en prijsvolatiliteit alleen maar toenamen.nytimes+2

Pas na de olie­schok volgde een noodgreep: een recordvrijgave van strategische reserves, onder meer 172 miljoen vaten uit het Amerikaanse noodvoorraad. Daarmee koopt Washington tijd, maar het beperkt de speelruimte bij een langere oorlog. En intussen wordt de olie weeer duurder

Brent-olie schoot in Aziatische handel door de 100 dollar per vat, met intraday‑stijgingen van ruim 9 procent. Via Hormuz loopt normaal tot 20 procent van het wereldwijde olievervoer; zelfs een gedeeltelijke blokkade jaagt prijzen razendsnel op. Analisten gaan nu uit van wekenlange verstoring, niet van de korte hapering waarop het Witte Huis had gerekend.

De les: wie oorlog ziet als chirurgische ingreep, maar de economische zenuwbanen negeert, vergist zich niet alleen strategisch – maar ook in de portemonnee van zijn kiezers.