1000 euro per dag. Binnen in de tech-afkickkliniek: als scrollen voelt als heroïne

psychologie
door Dirk Kruin
woensdag, 25 maart 2026 om 14:46
shutterstock_1830693446
In een kliniek waar je wordt behandeld voor techverslaving, gaat het niet om je wifi-wachtwoord, maar om afkicken alsof het om alcohol of heroïne gaat
Een grijze, splitlevel villa tussen de naaldbossen bij Seattle. Binnen geen smartphones, geen gameconsoles, geen VR-brillen – alleen een groep twintigers die ontwenningsverschijnselen hebben omdat hun telefoon is afgepakt. In de reSTART-kliniek wordt techverslaving behandeld als een gedragsverslaving op het niveau van alcohol- of drugsgebruik, met wekenlang totaalverbod op internet, social media en games
De cliënten zijn niet de cliché tieners met “iets te veel schermtijd”, maar jongeren en jongvolwassenen die zijn uitgevallen op school, nauwelijks nog douchen en sociale contacten hebben ingeruild voor VR-werelden, Discord-servers en AI-chatbots. Een verblijf kost zo’n 1.000 dollar per dag en duurt gemiddeld 12 tot 16 weken, inclusief 24 tot 30 uur therapie per week, van groepstherapie tot lichaamsgerichte oefeningen.
Wat hier gebeurt, raakt aan een breder debat: is “techverslaving” een modewoord, of een reële aandoening? Techbedrijven benadrukken dat er geen hard causaal bewijs is en spreken liever van problematisch gebruik. Tegelijk erkent de Wereldgezondheidsorganisatie sinds 2019 “gaming disorder” als officiële diagnose: een patroon van gamen waarbij controleverlies, prioriteit boven alles en doorgaan ondanks schade centraal staan.
248325311_l
Neurowetenschappers wijzen erop dat sociale media, games en eindeloze scroll-feeds het beloningssysteem in de hersenen prikkelen met dopaminepieken die lijken op die bij middelenverslaving. Het verschil: van alcohol kun je volledig afblijven, van technologie niet. De oprichter van reSTART vergelijkt het daarom eerder met een eetstoornis: je moet leren doseren in een wereld waar het “verslavende middel” overal is.
Voor ouders en beleidsmakers wordt de vraag urgent. In de VS lopen rechtszaken tegen Meta, YouTube en andere platforms wegens “addictief ontwerp” – oneindig scrollen, autoplay, notificaties – die jongeren naar 16 uur schermtijd per dag zouden hebben geduwd, met depressie en zelfbeschadiging tot gevolg. In Europa groeit ondertussen de roep om strengere regels rond algoritmes, dataverzameling en kinderbescherming.
De werkelijkheid in die kliniek in het bos laat zien wat er op het spel staat. Cliënten leren weer slapen zonder blauw licht, een gesprek voeren zonder notificaties, verveling verdragen zonder TikTok. Eén van hen stapt na maanden afkicken over op een “domme” telefoon, en schrikt wanneer zelfs het eindeloos kiezen van een nieuw achtergrondscherm alweer voelt als de eerste trek.
De vraag is dus niet alleen of Big Tech juridisch verantwoordelijk is, maar ook hoeveel schermtijd we zelf nog normaal vinden – tot de intake in zo’n kliniek dichterbij blijkt dan gedacht.
Wanneer ben je verslaafd aan tech?

Wanneer wordt veel schermtijd een stoornis? De WHO spreekt van ‘gaming disorder’ als iemand minstens 12 maanden structureel controle verliest over gamen, andere activiteiten verwaarloost en doorgaat ondanks duidelijke schade voor werk, school of relaties. Schattingen voor klinische gamingstoornis liggen rond 1–3% van de bevolking, terwijl een veel grotere groep risicovol of problematisch gebruik vertoont. Preventie richt zich daarom niet alleen op zware gevallen, maar ook op het terugdringen van excessieve dagelijkse schermtijd bij jongeren.

loading

Loading