Waarom sommige mensen altijd zwijgen in de groepsapp (en wat dat écht zegt)

maandag, 16 februari 2026 om 10:01

Mensen die nooit reageren in groepschats zijn niet per se asociaal of ongeïnteresseerd, benadrukken psychologen. Vaak gaat het om een mix van introversie, behoefte aan grenzen en (sociale) angst.

Wat zegt de psycholoog?

De door MSN geciteerde psycholoog Rebecca Cáceres waarschuwt ervoor om stille groepschatters niet te snel weg te zetten als ongeïnteresseerd. Er is geen “juiste” manier om je te gedragen in WhatsApp-groepen, zegt ze: gedrag hangt af van context, persoonlijkheid en energieniveau. Stilte is volgens haar vaak een bewuste keuze om tijd, aandacht en energie te beschermen – eerder een vorm van zelfrespect dan van desinteresse.

De drie terugkerende persoonlijkheidskenmerken

Neiging tot introversie en observatie Introverte of meer bedachtzame mensen voelen zich vaak beter bij één-op-één-contact dan bij de ruis van een drukke groepschat. Ze “lurken”: ze lezen mee, houden het overzicht, maar voelen geen noodzaak om overal op te reageren. Hun kracht zit in observeren en pas iets zeggen als het echt iets toevoegt.
Sterke behoefte aan grenzen en autonomie Wie niet of nauwelijks reageert, beschermt vaak zijn mentale ruimte: niet elk bericht hoeft een antwoord. Die mensen kiezen bewust wanneer en met wie ze communiceren en weigeren zich te laten leiden door meldingen en groepsdruk. Psychologen koppelen dat aan een grotere behoefte aan autonomie én aan het stellen van duidelijke grenzen rond tijd en aandacht.
Verhoogde gevoeligheid voor oordeel en overprikkeling Bij anderen speelt (sociale) angst mee: bang om “het verkeerde” te zeggen, niet grappig genoeg te zijn of genegeerd te worden. De snelheid en hoeveelheid berichten in groepen kan bovendien overweldigend zijn, vooral voor wie al gevoelig is voor prikkels. Niet antwoorden wordt dan een manier om de situatie te controleren: zelf bepalen wanneer, of en hoe je reageert.

Wat betekent dit voor de groep?

Stilte in de groepschat is dus zelden een eenvoudige afwijzing van de groep. Het kan gaan om een stille introvert, iemand met duidelijke grenzen of iemand die worstelt met angst – en soms alles tegelijk. Wie zich ergert aan de niet-reageerder, kan beter buiten de groep om even persoonlijk vragen hoe het gaat, adviseren psychologen. Echte verbondenheid ontstaat nu eenmaal makkelijker in een direct gesprek dan in een kakofonie van notificaties.